ฝันดีนะจ๊ะ ไม่รู้ว่ามาส่งเข้านอนทันอ่ะป่าว

เราอยากจะบอกทุกคนว่าช่วยทีที่ใส่รูปเราหายอ่าทำไงดีจากนานา

ดีครับผมชื่ออาร์ทนะคับ ยินดีที่ได้รู้จักนะคับ

เรื่องจิงที่อยากให้อ่านจากนาเอง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ฝ้ายตื่นได้แล้ว นั้นคือเสียงของผู้หญิงคนนึงที่ฉันจะได้ยินทุกวัน(ถึงแม้ว่าไม่อยากได้ยินก็ตาม)เสียงนั้นไม่ใช่เสียงใครเป็นเสียงของพี่สาวฉันเองมีนามว่า คุณสายป่าน หรือที่เค้าเรียกกันว่าป่าน ส่วนฉันมีนามว่า ปุยฝ้าย ถ้าจะพูดถึงว่าครอบครัวเราก้มีกันแค่ 3 คนแม่ลูก ส่วนพ่อน่ะไปอยู่กะภรรยาใหม่หรือไปสร้างครอบครัวใหม่นั้นเอง แต่น่าแปลกน่ะฉันและพี่ขาดพ่อไปคนนึง แต่ดูเหมือนว่าชีวิตไม่ได้ขาดอะไรเลยเพราะมีแค่แม่เราก็อยู่ได้แล้ว เราสามคนจึงอยู่ตามแบบของผู้หญิงๆ เลยไม่มีเรื่องทะเลาะกันสักเท่าไหร่ นอกเสียจากคู่พี่น้องคือฉันกับพี่ป่าน ไม่มีวันใดที่เราไม่ปากเสียงกันเลย จนมีชาวบ้านมาถามว่า
“แกสองคนไม่เบื่อบ้างรึไงเล่นทะเลาะกันทุกวันเลยนะ”
“ไม่หรอกจ๊ะ ป่านคิดว่าทะเลาะกันทุกวันเนี้ยะมันสนุกดี”
“อืม ใช่ ฝ้ายก็ว่างั้นแหละ”
ฉันอยู่ ม.1 ส่วนพี่อยู่ ปี2
ตอนเช้าของวันนั้นฉันก็กำลังขี่รถไปโรงเรียน พี่ป่านแกก็มาปลุกเหมือนอย่างเคย พอฉันแต่งตัวเสร็จพี่แกก็เร่งรีบให้ฉันไปโรงเรียนแล้วก็หิ้วรองเท้าที่ยังไม่ได้ขัด
“เอ้า ! ขัดสะด้วยน่ะ ไม่รู้จักขัดรองเท้าของตัวเอง นิสัย”
พอฉันเข็นรถออกบ้านก็มีเสียงมาอีก
“ไม่รู้จักใส่หมวกกันน๊อคเลย ไป!ไปใส่เลยนะ เดี๋ยวตายศพไม่สวยนะโว้ย”
พี่แกก็จะบ่นแบบนี้เกือบทุกวัน และก็ทำท่าทีจะมาส่งไปโรงเรียนทุกวัน
ฉันอยู่ ม.2ส่วนพี่อยู่ ปี 3
ตอนนี้พี่ก็ไปอยู่ที่หอแล้ว ไอ้ตอนแรกก็รู้สึกดีนะ ที่ห้องพี่เป็นของเราสักทีไม่ต้องนอนกับแม่ต่อจากนี้ก็จะมีห้องส่วนตัวแล้ว แต่พอมานอนในห้องคนเดียวรู้สึกคิดถึงพี่จังนะ แล้วฉันก็ทนไม่ไหวกับการที่ต้องนอนคนเดียว เพราะในชีวิตไปเคยนอน ต่อมาหลังจากนั้นก็หัดนอนคนเดียวอยู่บ้าง จนวันนึง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก !เสียงเคาะประตูดังขึ้นตอนเช้า เป็นเสียงที่ไม่ได้ยินรวมสัปดาห์แล้วก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ฝ้ายตื่นยังว่ะมาล้างจานทีดิ จานเต็มบ้านหมดแล้ว อีนี้อยู่บ้านยังไงไม่รู้จักช่วยแม่ทำงาน
บ้าน”
“เออ ! รู้แล้วหน่า เดี๋ยวก่อน”แต่เสียงที่ตอบไปชังปฏิเสธกับการกระทำ จึงนอนต่อ
ในที่สุด
มีสิ่งของหล่นลงมาอย่างแรง ป๊าบ!
“อีนี้ ยัง ยังไม่ตื้นอีกนะมึง”
ฉันจึงตื่นขึ้นมาด้วยความรวดเร็ว เพราะเสียงที่ได้ยินคือเสียงของพี่ป่าน ทีไม่ได้ยินมานานแล้วรู้สึกว่ายิ้มในใจอยู่เหมือนกัน
ฉันอยู่ม.3 พี่ฉันกำลังจบปริญญาตรี
ในวันนั้น พ่อแม่ ไม่ว่าจะญาติทางพ่อและญาติทางแม่แห่กันมาจากต่างจังหวัด มากันก็เยอะอยู่นะและมาพักที่บ้านหลังจากที่บ้านหลังก็ไม่ได้โตอะไรจึงทำให้บ้านดูหลังเล็กไปเลย 2 วันเต็มๆ ฉันก็รู้สึกได้นะถึงความปราบปลื้มของพ่อกับแม่และตัวพี่ป่านเอง ถ้าจะพูดถึงฉันก็ด้วย พี่ป่านยิ้มทั้งวันเลยวันนั้นที่ได้ใส่ชุดรับปริญญาอันสูงส่งที่ใครๆ ที่เรียนปริญญาก็อยากใส่กัน ถือว่าเป็นความฝันอันสูงส่งของคนที่กำลังเรียนเลยทีเดียว รวมทั้งฉันด้วยความใฝ่ฝันในตอนนี้ฉันในตอนนี้ ก็เป็นเพียงน้องที่ได้แต่มองความสำเร็จของพี่สาวบางทีก็กลับมาถามตัวเองอยู่เหมือนกันว่าแล้วฉันละจะทำได้ยังพี่ป่านไหมยังไม่รู้เลย เห้อ!พูดแล้วมันก็เศร้า อ่ะ!มาพูดถึงในวันนั้น ชั่งแต่งหน้าของพี่ป่านก็สุดจะวิเศษเลยเป็นน้าที่เขาเป็นชั่งแต่งหน้าให้ดาราที่ กรุงเทพเลยนะ ส่วนแม่ก็เตรียมแต่งตัวสวยเชียว ยิ้มหน้าบานเหมือนกัน จะพูดถึงแม่ในตอนนั้นก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยจะตื่นเต้นนะ แต่แกเดินไม่มีนั่งเลยเป็นคนกำกับว่าควรจะแต่งหน้าอย่างนี้นะอะไรประมาณเนี้ยะคงกลัวลูกสวยไม่สวยละมั้ง วันนั้นเราเลยเป็นหมาหัวเน่าไปเลย 1 วันเต็ม
แล้ววันนั้นก็มาถึง
แม่ แม่ ! พี่ป่านยิ้มหน้าตั้งบอกแม่ว่า
“ป่านได้ไปเรียนต่อที่usaแล้วนะแม่”
“อืมก็ดีแล้วนิป่านแล้วจะไปเมื่อไหร่ล่ะ ก็เห็นว่าเขาจะส่งกำหนดการมาอีกที”
แล้วเราก็ทำหน้าเหมือนกะว่าไม่ได้ยิน เดินเข้าห้องด้วยความเฉยเมินไม่สนใจ แต่ใครจะรู้ในใจฉันเศร้าแค่ไหน
“ เห้อ! เป็นไงต่อจากนี้จะไม่มีใครให้ทะเลาะด้วยแล้ว คงเหงาปากกันอีกนายเลยนะฝ้าย”
(พร้อมกับทำหน้ากวนโอ๊ยมาก)
“ใช่มั้ง ไม่มีใครให้กวนไม่มีใครเลี้ยงขนม เห้อ แต่ก็ดีจะได้เบาหูจะได้ไม่มีใครมาด่า”
แล้ววันที่กำหนอการเขียนเอาไว้ก็มาถึง
พี่ป่านก็เอากระเป๋าขึ้นรถแล้วน้าก็ไปส่งแล้วรวมทั้งฉันกับแม่ด้วย ระหว่างทางก็คืดอยู่เสมอนะว่า โห่แม้งจะไปจริงๆเหรอว่ะ แล้วพอถึงสนามบินเชียงใหม่
แล้วพี่ป่านก็เดินก้มหน้าไปที่ประตู ตอนนั้นฉันพึ่งรู้ตัวเอง ว่ารักพี่ป่านแค้ไหน ต้องยอมทนดูพี่ตัวเองเดินจากไปโดยไม่สามารถพูดอะไรได้สักคำแม้เพียงแต่พูดคำว่า พี่ป่าน ฝ้ายรักพี่ป่านนะยังไม่กล้า แล้วเมื่อนั้นพี่ป่านก็หันมาแล้วพูดว่า “ฝ้ายตั้งใจเรียนนะ ดูแลแม่ดีๆ อย่าดื้อให้มากนัก ไว้พี่จะมาเที่ยวหาน่ะ”(พร้อมกับน้ำตาคลอในตา)ส่วนเราก็ได้แต่พูคำว่า “ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะ”ทั้งที่จริงแล้วอยากตะโกนบอกี่ว่ารักพี่ป่านมากเหลือเกิน แต่มันพูดออกไปไม่ได้เพราะไม่หล้าและมันติดอยู่ที่ปากก็เลยต้องเป็นแบบนั้นไปอีกนาน แล้วก็เดินจากไป ฉันได้แต่ยืนมองพี่จากไปจนสุดริบตาของฉัน หัวใจที่เคยแข็งแกร่งของแม่และฉันก็ได้เผยความจริงมาว่าจริงๆแล้วอ่อนไหวเหมือนกัน แม่แทบยืนไม่นิ่งหัวใจแทบแตกสลาย เราเคยมีกันแค่3คน แต่ตอนนี้แม่จะต้องอยู่กับน้องเพียงสองคนแล้วหรือนี่ ส่วนตัวฉันเองแทบจะยืนไม่ได้ ไม่รู้ว่าอีกนานเท่าไหร่จะได้เจอกันอีก ตอนนั้นเหมือนกับโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะหนึ่ง (ฉันคิดในใจมิกล้าบอกใครทั้งที่หลับตากลัวคนอื่นจะรู้ว่าใจของฉันได้จากไปแล้ว)อยากให้เรื่องราวในวันนี้เป็นแค่ความฝันจัง พอตื่นมาขอให้พี่มาอยู่ด้วยเหมือนเดิมได้ไหม ฝ้ายยอมแล้ว ยอมให้พี่ป่านกลับมาด่าเหมือนเดิมเลย แต่พอลืมตามันไม่เป็นเหมือนที่คิดไว้เลยภาพที่เห็นคือเครื่องบิน บินข้ามหัวฉันไป ฉันไปรู้นะว่าพี่จะเห็นไหม ฉันเอามือโบกไปด้วยความคิดถึงและตะโกนบอกว่า “ฝ้ายรักพี่ป่านนะ พี่ป่านได้ยินไหม” พอฉันกับแม่มาถึงบ้าน ความรู้สึกเป็นเหมือนเดิม แต่ไม่ใช่เลย ฉันอดคิดไม่ได้ โซฟาที่เราเคยนั่งดูละครด้วยกัน ขนมหลังจากที่เราทานข้าวเสร็จเรามักจะแอบหยิบขนมในร้านมากินกัน จากนี้มันไม่มีไปอีกนานเลย หลังจากนี้ต้องเป็นเด็กดี
1 ปีผ่านไป
กรี๊ง กรี๊ง กรี๊ง ! “ฝ้ายรับโทรศัพท์หน่อยลูก”
“ค่ะ”(แล้วฉันก็วิ่งไปรับโทรศัพท์)
“ฮัลโหล”
“ฮัลโหลฝ้ายหรอเดี๋ยวพี่คงได้กลับประเทศไทยเอาไรป่ะ.
“อืม! กระเป๋าเท่ห์ๆ ตุ๊กตบาร์บี้ ขนมก็พอ”
“อืม งันแค่นี้ก่อนน่ะ ฝากบอกแม่ด้วยหละ”
พอหลังจากวางสาย ฉันรีบวิ่งหน้าตั้งด้วยความดีใจที่สุดความดีใจที่พี่ป่านจะกลับมามันบอกไม่ถูกเลย
“แม่ พี่ป่านจะมานะพี่ป่านโทรมาบอก”
“หรอ อืม”(พร้อมกับยิ้มนิดๆ)
คิดในใจว่าจะทำหน้าไงดีเนี่ยะ จะยิ้มหรือจะวิ่งไปกอดดีน้า ก่อนแรกต้องจัดห้องให้สะอาดก่อนดีกว่า พอถึงวันที่พี่ป่านจะมาตื่นเต้นจนนอนไม่หลับเลย พอได้นอนแล้วเลยนอนยาวเลยจนลืมว่าพี่ตัวเองจะมา พอลืมตาตื่นมานึกได้ว่าวันนี้พี่มานี่หว่า จึงรีบลุกจากเตียง เอาหูแนบที่ประตูฟังว่ามีเสียงพี่ป่านไหม ปรากฏว่ามี เลยมานั่งตั้งต้นใหม่ว่าจะทำหน้าไงดี อยากเห็นหน้าพี่นะ แต่กลังเผลอไปยิ้มเดี๋ยวไม่เนียน สุดท้ายฉันจึงตัดสินใจเปิดประตูแล้งโค้งไป ทำเป็นว่าจะไปเข้าห้องน้ำ แต่จริงๆแล้วไม่เลยไอ้เราก็รอสักพักแล้วออกมา แล้วก็ทำเป็นแลไปมองว่าพี่ไปแล้วเป็นไงบ้าง แหม!ไม่อยากพูดเลยว่าดูดีมาก แล้วสักพักก็หมดห่วง เลยทำเนียนนอนต่อ ฉันตื่นมาอีกที่ก็สายแล้ว
“เอ้า! ตื่นแล้วหรอน้องสาว ตื่นสายเหมือนเดิมเลยนะ”
“อืมก็เหมือนพี่ป่านไงอ้วนไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ”
“อ้าว!อีนี้นิกวนตีนเหมือนเดิม”
หลังจากนั้นเรา 3 แม่ลูกก็ขี่รถไปกินข้าวข้างนอกพอกลับมา มีเสียงโทรศัพท์มา
“ฮัลโหล”
“ฝ้าย ปิ่นเองนะ อย่าลืมนะโว้ย พรุ่งนี้มีประชุมผู้ปกครองนะ”
“อืม” (พร้อมวางสายไป)
“เขาจะประกาศผลสอบวันพรุ่งนี้น่ะ ไปประชุมด้วยเน้อ”
“หรอเออ”
“ถ้าเกรดดีพี่ป่านมีรางวัล แต่ถ้าเกรดน้อยมึงก็มีรางวัลเหมือนกัน”
ฉันหน้าซีดทำหน้าไม่ถูกเลยในใจคิดว่า ตานแน่เลยกู
พอถึงเวลาที่วันประกาศผลสอบ
ฝ้ายตื่นลูกไปโรงเรียนวันนี้มีประชุมที่โรงเรียนไม่ใช่หรอ ระหว่างที่ขี่รถไปโรงเรียน ฉันรู้อยู่แก่ใจแล้วว่าต้องเกิดเรื่องใหญ่ แน่ เพราะฉันไปได้ตั้งใจเรียนอย่างที่ควร พอไปห้องที่ประกาศผลเกรดเทอม 1 พอแม่เห็นเกรดแม่ก็ทำหน้าไปถูกปิดสมุดพกเบาๆ ฝ้ายเข้าใจว่าทำไมเป็นแบบนี้ พอฝ้ายกลับบ้านพี่ป่านทำหน้าด้วยความที่อยากเห็นน้องด้วยความตื่นเต้น พอพี่ป่านเห็นเกรดแล้วพี่ป่านทำหน้าเหมือนจะผิดหวังอย่างแรง พอฝ้ายตั้งสติได้จึงเดินกลับเข้าห้องตัวเองอย่างช้าๆ
พี่ป่านก็เดินเข้ามาอย่างโมโห
“ฝ้ายมึงเรียนยังงัยเนี่ยะมึงอยากเรียนอยู่ไหม หา!”(ด้วนศรีหน้าที่โมโหมาก)
“ฝ้ายไปได้อยากให้มันเป็นแบบนี้นิ”
“อย่างมึง เนี้ยะหรอสถาปัตที่มึงใฝ่ในมึงทำไม่ได้หรอกอีฝ้ายมึงน่ะโง่แบบนี้อ่า”
“เออ!ฝ้ายมันไม่ดี ไม่ดีอะไรสักอย่าง”(พูดด้วยความน้อยใจและหมดหวัง)
“ทำไม!หรือมึงคิดหรือที่มึงทำอยู่มึงคิดว่ามันดีแล้วหรอ มันถูกแล้วหรอ”
“ฝ้ายไม่เคยคิดแบบนั้นนะ แต่สิ่งที่ฝ้ายทำไปเป็นเพราะความเผลอแต่ตอนนี้ฝ้ายรู้สึกว่าไม่มีค่าแล้วที่ฝ้ายทำทุกอย่างเนี่ยะเพื่อพี่ป่านนะ ฝ้ายมันโง่ เรียนไม่รู้เรื่อง มันโง่”
พี่กอดฉันแล้วพูดด้วยน้ำตาอาบหน้า
“ฝ้ายฟังพี่ป่านนะ น้องของพี่ไม่ได้เป็นคนโง่แต่เพราะน้องพยายามยังไปพอเท่านั้นเอง ลองใหม่นะน้องพี่ อย่าทำให้พี่เสียใจอีก รู้ไหมว่าเรามีกันสองคนพี่น้อง น้องเป้พี่ก็ไม่เคยจะรักมันมากไปกว่าฝ้ายเลยนะ ถ้าฝ้ายรักพี่ตั้งใจไหมนะ”
พอหลังจากนั้นตอนกลางคืนเลี้ยงส่งพี่ป่านเพราะพี่ป่านต้องกลับ u.s.a. แล้วพี่ป่านก็นั่งกินเบียร์ กับพวกผู้ใหญ่แล้วพี่ป่านก็พูดด้วยความเมาว่า
“ฝ้ายมานี้สิ”
ฉันก็เดินไป
“ทำไมหรอ”
“รักพี่ป่านป่ะ”
“รักดิ” (ด้วยความเขิญสุดๆ)
“ฝ้ายฟังพี่ดีๆน่ะสิ่งที่พี่ว่าฝ้ายเพราะพี่เป็นเป็นห่วงนะและรักฝ้ายมากด้วย ต่อจากนี้ดูแลตัวเองดีๆนะพรุ่งนี้อย่าลืมลุกมาส่งพี่ล่ะป่ะ ไปนอนได้แล้วดึกล่ะ”
พอได้ยินอย่างนี้แล้วฉันเข้าห้องทำท่าจะเข้าไปนอนแต่ว่านอนไม่หลับ พึ่งรู้นะว่าที่รักและเป็นห่วงเรามาก ปกติพี่จะไม่ใช่คนแบบนี้เมื่อก่อนเคยคิดว่าพี่ไม่รักเราเลย แล้วก็หลับไป พอนามค่ำคืนก็มีเสียงประตูเปิดทั้งๆที่ไม่เคยมีใครเปิดทั้งๆที่ไม่เคยเปิดเข้ามาตอนกลางคืนเลยฉันก็สดุ้งตื่นขึ้นมาแต่ต้องทำเป็นหลับเพื่อความเนียน แล้วเงาที่เปิดประตูเข้ามาก็เริ่มเดินเข้ามาที่เตียงที่ฉันนอนอยู่ ฉันแปลกใจมาว่าเป็นใคร เป็นร่างสีดำมองไม่เห็นหน้าตาเลย แล้วเขาก็เริ่มมาใกล้ที่เตียงทุกที แล้วก็มานั่งที่เตียงแล้วก็ก้มลงหอมแก้มฉัน ด้วยกลิ่นเหล้าของพี่จึงจำได้ว่าเป็นกลิ่นเหล้าของพี่ป่าน พี่สาวของฉันถึงแม้ว่าจะเป็นคนไปอ่อนโยนเหมือนคนอื่นใครจะรู้ข้างในชั่งแสนหวาน ทำให้ค่ำคืนของวันนั้นเป็นภาพแห่งความทรงจำของฉันตลอดมา ละพอรุ่งเช้าพี่ป่านมาเคาะห้องของฉัน
“ฝ้ายพี่ไปแล้วนะ”
“ค่ะ”(จากนั้นฉันก็เดินไปส่งพี่ป่านที่หน้าบ้าน)
“พี่ไปล่ะนะดูแลตัวเองดีๆนะ แม่ไปล่ะนะ”
(แล้วรถของน้าที่มีพี่ป่านอยู่ในนั้นก็แล่นไปอย่างช้าๆ)
ใครจะรู้ในความรู้สึกผิดของน้องที่เคยคิดว่าพี่ไม่รักมันชั่งทรมานแค่ไหนพึ่งรู้ว่าพี่รักแค่เพียงคืนเดียว กลับต้องจากกันอีกแล้ว ไม่รู้ว่าอีกกี่เดือนหรืออาจจะเป็นปีที่เราสองพี่น้องจะไม่ได้เจอกัน ถึงแม้เรื่องเมื่อคืนจะเป็นความรู้สึกของพี่หรือว่าเป็นเพียงความเมาของพี่แต่ฉันก็ภูมิใจนะ จะมีกี่คนที่ได้รับความรักและความอบอุ่นที่ได้จากพี่สาวเท่าฉันอีก คงไม่มี หลังจากนั้นทุกคืนฉันหลับตาภาพที่เรากอดกันยังอยู่ในความทรงจำของฝ้ายตลอดมา พี่ป่านถ้าพี่ป่านได้อ่านหนังสือเล่มนี้โปรดจงรู้ไว้นะว่าน้องสาวที่ไม่เคยเอาถ่านตอนนี้ เขาได้แต่งหนังสือขึ้นมาเพื่อสอนตัวเองและเพื่อเก็บความทรงจำของรัก น้องที่เคยดื้อคนนี้อย่างบอกพี่สาวที่แสนดีว่ารักพี่ป่านมากที่สุดเลยค่ะ
เด็กดื้อถึงพี่สาวที่แสนดี
นานา

ดีจ้า
เราวิน่ะ
เมื่อก่อนอยู่เชียงใหม่อ่ะ
เรียนอยุ่ที่นาดตะสิน

หวัดดีจ้า

เป็นเพื่อนกันนะ

เม้นให้เราด้วยนะ

ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่ และ เพื่อนใหม่ของพวกเราทุกคนครับ

อ่านวิธีการใช้งานหน้าโปรไฟล์ คลิกที่นี่

อ่านวิธีการทำ Theme คลิกที่นี่

คู่มืออื่นๆ อ่านได้ที่หน้าเว็บได้เลยครับ